MENU

Begeleiding bij bijna-dood-ervaring

Op 5-jarige leeftijd heb ik een bijna-dood-ervaring gehad. Onbegrepen door mijn omgeving en alleen staand in mijn ervaring, had ik behoefte aan begeleiding. Begeleiding door iemand die begreep wat ik had gezien, wat ik voelde en hoe mijn kijk op het leven zich had ontwikkeld, een kijk die verschillend was van mijn leeftijdsgenoten en familie.

Begin jaren ’80 was een bijna-dood-ervaring taboe. Ik heb me heel mijn leven ‘anders’ gevoeld. Het was een zoektocht naar mijn eigen identiteit. Het was op zoek gaan naar erkenning voor wat ik had gezien en beleefd. Het was een verlangen om iemand te vinden ‘net zoals ik’.

Vanuit deze behoefte die ik had, bied ik nu zelf begeleiding aan degene met een bijna-dood-ervaring. Mensen die op zoek zijn net zoals ik was... Op zoek naar erkenning, iemand die zegt ‘het is ok, het is normaal’...

Therapie bij bijna-dood-ervaring

Wanneer je een bijna-dood-ervaring hebt gehad, kan de behoefte aan begeleiding nodig zijn. Jouw kijk op de wereld verandert. Je verandert als mens zelf ook. Dit kan in eerste instantie moeilijk te aanvaarden zijn voor de persoon die de bijna-dood-ervaring heeft gehad, maar ook voor de omgeving kan deze verandering het evenwicht verstoren en relaties uit balans brengen.

Ik bied aan kinderen, volwassenen en koppels begeleiding aan wanneer ze door een bijna-dood-ervaring uit evenwicht zijn of dreigen te vallen. De duur van de begeleiding is afhankelijk. Wat nodig is, is nodig. Maar het is de bedoeling om het kind, de volwassene en het koppel terug in evenwicht te brengen zodat ze terug op weg kunnen in hun leven. Terug op weg met een acceptatie van wat is gebeurd. Terug op weg met een acceptatie van hun veranderende staat van zijn.

Nu lijkt de bijna-dood-ervaring als een belastende ervaring. Dit hoeft niet zo te zijn. Na een bijna-dood-ervaring ervaar je het leven intenser en wordt je kijk op het leven liefdevoller. Het is een ervaring die enkel begrepen kan worden door mensen die deze ervaring delen.


Er is iets, niet te omschrijven,
zo puur en zo sereen.
Het neemt me met zich mee,
en ik weet niet waarheen.

M'n lichaam laat ik achter,
m'n geest gaat mee op reis.
We gaan door een lange tunnel,
naar een soort van paradijs.

Daar zie ik zóveel moois,
ik zou het niet kunnen omschrijven.
Het enige dat ik weet,
is dat ik daar zou willen blijven.

Maar mijn tijd is nog niet daar,
dus keer ik maar weerom.
Als mijn aardse leven echt voorbij is,
hoop ik dat ik daar weer kom!